De bijzondere Renault R4’s van Bart Van Malcot
AWV en auto’s, er is wel een duidelijke link. Collega Bart Van Malcot is tijdens de werkuren wegentoezichter binnen de pijler Verkeersveiligheid en Weguitrusting bij WVB. Na zijn uren trekt hij zijn liefde voor verkeer door naar zijn Renault R4’s. Hij heeft er intussen al 3 in zijn collectie. Dat vroeg om wat meer uitleg.
Dag Bart, wat doe je precies?
Bart: Ik koop oude Renault R4’s op om ze te restaureren. Dat is begonnen met eentje, ondertussen heb ik er al drie, waarvan twee al gerestaureerd zijn. De eerste die ik kocht was een gewone Renault R4, die heb ik ondertussen ‘de Smurf’ genoemd omdat hij blauw van kleur is. Daarna heb ik een originele auto van de Belgische post gekocht. Dat is een Renault R4 bestelwagen. Die is net klaar.
Voor wisselstukken kijk ik wel eens rond naar wrakken online om daar onderdelen te kunnen uithalen. Zo ben ik gebotst op een Renault R4 van ‘Bruggen en Wegen’. Laat dat nu ook net de auto zijn waar mijn vader vroeger bij AWV mee rondreed. Dus dat is intussen de derde Renault R4 in mijn collectie. Die moet wel nog gerestaureerd worden.
De Renault R4 was ook zo’n iconisch model. Je vindt de onderdelen nog vlot en de prijzen vallen goed mee. Dat is niet onbelangrijk.
Hoe ben je daar mee begonnen?
Bart: Ik ben automecanicien van opleiding. Ik ben altijd wel met auto’s bezig geweest. Ik heb ook cross gereden. Ik heb dus wel een voorgeschiedenis. Vrienden hadden een oldtimer en nodigden me uit om eens mee te rijden als copiloot met een rondrit. Zo groeide bij mij het idee om zelf te gaan sleutelen aan een oldtimer. Dat leek me een leuk project.
Daarnaast vind ik de ontspanning wel belangrijk. Als ik ging crossen, dan waren dat altijd wedstrijden. En dus veel gedoe voor weinig plezier. Zo’n rondrit is ontspannend. Je kan instappen en vertrekken. En je hebt veel minder kuiswerk achteraf.
Het blijft dus niet bij sleutelen alleen?
Bart: Nee, dat klopt. Ik ben ook lid van twee clubs. Dat is een heel sociaal gebeuren. We doen vaak rondritten of zoektochten en we gaan ook op weekend. Ook mijn oude school organiseert bijvoorbeeld een maandelijkse meeting.
Ik koop de auto’s puur voor mezelf. Verkopen is dus zeker niet mijn doel. Maar als ik er ooit meer heb dan ik plaats heb, dan zal ik er misschien wel eens eentje verkopen.
Waar ligt de uitdaging?
Bart: Het gaat voor mij om de technische moeilijkheden oplossen. Het is een uitdaging om zo’n ‘wrak’ terug te laten rijden. De bestelwagen van de Belgische Post had net iets minder dan een miljoen kilometers. Dus is mijn doel om ervoor te zorgen dat die auto het miljoen kilometers haalt. Mijn eerste Renault R4 heb ik helemaal ingericht naar mijn smaak, dat is persoonlijk. De bestelwagen is eerder een prestigeprojectje. Ik wilde die helemaal herstellen zoals hij origineel was, met de juiste kleuren, logo’s etc. Als je zo’n oldtimer kant-en-klaar zou kunnen kopen, heb ik er geen plezier aan. Het sleutelen geeft mij het plezier om er achteraf mee rond te rijden.
Wat is je droom nog?
Bart: Ik zou toch graag eens wat ritten in de bergen doen. Landen zoals Italië spreken mij daarom enorm aan. Zo’n Renault R4 is een robuust autootje dat op veel terrein ingezet kan worden. En daarnaast staat een Alpine A110 ook op mijn droomlijstje. Dat is een auto van de jaren 60-70. Het nadeel daar is wel dat dat een auto is voor twee personen. Ik heb nog een kleine dochter die ik graag wil kunnen meenemen en dat gaat dan niet. Dus dat is een drempel. Daarom staat een busje om te verbouwen misschien nog wel iets hoger op mijn lijstje. Ik wil geen mega-camper, wel een klein busje om kleine uitstapjes te doen.
Wat wil je zeker nog toevoegen?
Bart: Dat ik alles zelf doe aan die restauratieprojectjes. Van de eerste tot de laatste vijs. Dat wil zeggen dat je soms ook inventief moet zijn, want ik heb geen professioneel materiaal. Ik heb geen spuitcabine, maar ik bouwde eentje na. En er komt ook heel wat opzoekingswerk bij kijken. Want die bestelwagen van de Belgische Post wilde ik herstellen zoals hij oorspronkelijk was. Dus ben ik ook gaan zoeken hoe zo’n camionette van de post er exact uitzag. Ik heb zelfs een gepensioneerde postbode ingeschakeld van hier in de buurt. Helaas kan je niet alle originele stukken terugvinden, zoals een fietsenhouder speciaal voor de postbode. Maar ik heb de bestickering zelf nagemaakt zoals het was, ik heb de kleurcodes opgezocht om de kleuren te kunnen namaken ... Kortom, het is meer dan alleen wat sleutelen.